Werkvergunning voor niet-EU-burgers in Zwitserland

Wie geldt als derdelander volgens Zwitsers recht

Een derdelander is iedereen die niet de nationaliteit van een EU- of EVA-lidstaat heeft. Dit omvat kandidaten uit Canada, Australië, India, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en de meeste andere landen buiten de Europese interne markt. De op deze pagina beschreven regels gelden specifiek voor deze groep, niet voor EU/EVA-burgers, die een aparte en doorgaans snellere procedure volgen.

Het regime is vastgelegd in de Federale Wet op de Buitenlanders en de Integratie en de bijbehorende uitvoeringsverordening, en wordt gezamenlijk beheerd door de kantonnale arbeids- en migratiediensten en het Staatssecretariaat voor Migratie (SEM) op federaal niveau.

Het jaarlijkse quotum en de toepassing ervan

De Federale Raad stelt elk jaar een beperkt aantal vergunningen voor derdelanders vast, verdeeld tussen kortlopende (L) en langerlopende (B) vergunningen en toegewezen tussen de Bond en de kantons. Zodra een kanton zijn aandeel voor het jaar heeft opgebruikt, kan er in die categorie normaal gesproken geen nieuwe vergunning meer worden afgegeven tot de volgende toewijzingsperiode, en in kantons met sterke vraag kunnen bepaalde categorieën al ruim voor het einde van het jaar uitgeput raken.

Omdat het quotum eindig is en kan opraken, is de timing van een aanvraag van belang. Wij volgen de kantonnale beschikbaarheid voordat we een werkgever adviseren een procedure te starten, zodat een goed voorbereid dossier niet wordt ingediend in een reeds uitgeput contingent.

Kwalificatie en voorrang van de binnenlandse arbeidsmarkt

Naast het quotum moet aan twee inhoudelijke voorwaarden worden voldaan. Ten eerste moet de kandidaat behoren tot een categorie die de autoriteiten van economisch belang achten voor Zwitserland: doorgaans kaderleden, specialisten of andere hooggekwalificeerde professionals wier vaardigheden niet gemakkelijk beschikbaar zijn op de binnenlandse en EU/EVA-arbeidsmarkt. Ten tweede moet de werkgever in de regel aantonen dat er geen geschikte kandidaat uit Zwitserland, een vaste ingezetene, of een EU/EVA-onderdaan voor de functie kon worden gevonden.

Aan deze tweede voorwaarde wordt doorgaans voldaan door de vacature te publiceren bij het regionale arbeidsbureau en het wervingsproces te documenteren: de vacaturemelding, de ontvangen sollicitaties, en de redenen waarom elke lokale kandidaat niet werd weerhouden. Salaris en arbeidsvoorwaarden moeten bovendien overeenkomen met wat gebruikelijk is voor de functie, de regio en de sector, aangezien de autoriteiten het aanbod vergelijken met lokale benchmarks.

• •Kandidaatprofiel: kaderfunctie, specialistische of anderszins hooggekwalificeerde rol
• •Toets van de lokale arbeidsmarkt: inschrijving bij het regionale arbeidsbureau en gedocumenteerde wervingsinspanning
• •Salaris en contractvoorwaarden in lijn met lokale en sectorale normen
• •Erkenning of legalisatie van buitenlandse diploma's waar vereist

Uitzonderingen en versoepelde categorieën

Bepaalde situaties vallen buiten de standaard prioriteitsprocedure of komen in aanmerking voor een lichtere procedure, waaronder interne overplaatsingen binnen multinationale groepen, sommige onderzoeks- en academische functies, artiesten die worden ingehuurd voor korte optredens, en specifieke overplaatsingen van hoger kaderpersoneel. De geschiktheid voor deze categorieën wordt van geval tot geval beoordeeld en hangt af van het kanton en de sector, en mag dus nooit worden aangenomen zonder een grondige toetsing.

Hoe de procedure verloopt

De aanvraag doorloopt eerst het kanton van de werkgever, vervolgens het Staatssecretariaat voor Migratie voor federale goedkeuring, voordat de kandidaat een inreisvisum kan aanvragen als dat voor zijn of haar nationaliteit vereist is. Elke fase kan vragen of verzoeken om aanvullende documenten opleveren, wat verklaart waarom continuïteit tussen de werkgever, de kandidaat en wie het dossier heeft voorbereid van belang is.